Sultan Qaboos

www.sultanaatoman.nl | home

Hotels

Sultan Qaboos bin Said

His Majesty Sultan Qaboos bin Said

Sultan Qaboos verbande zijn vader, Said Bin Taimur, naar Engeland in 1970. Princess Sayyida Salme, geb.1844 (lees verder)

Sultan Qaboos is al lang geleden gescheiden en heeft geen kinderen

Politiek

Het Sultanaat Oman is een monarchie en kent geen politieke partijen. Oman is een van de meest stabiele landen in de regio. De politieke macht berust volledig bij de sultan, die regeert op basis van samenwerking met en consensus tussen de diverse stammen en hun vertegenwoordigers. De regering wordt gevormd door Sultan Qaboos Al Said, lokale stamhoofden en andere notabelen. De sultan regeert bij decreet en wordt bijgestaan door een raad van ministers en door het Parlement (Majlis Oman).

De in 1996 aangenomen grondwet ('Basic Statute of the State’) voorziet in de Majlis Oman (Oman Council). Deze bestaat uit de door de sultan benoemde Majlis Al Dawla (State Council, met 56 leden van wie acht vrouwen) en de rechtstreeks gekozen Majlis Al Shura (Consultative Council). Deze bestaat uit 83 gekozen vertegenwoordigers van de 59 Omaanse districten (Wilayats).

Op 4 oktober 2003 kon iedere staatsburger van Oman 21 jaar en ouder zijn/haar stem uitbrengen op kandidaten voor de Majlis Al Shura. Ook Omanieten woonachtig in de andere GCC-staten konden voor het eerst in hun standplaats stemmen. In de Majlis Al Shura werden 81 mannen en twee vrouwen gekozen. De Majlis Oman heeft geen formele wetgevende macht en kan alleen ontwerpwetten over sociale en economische politiek bespreken en wijzigingen aanbevelen.

Gezien de bevoegdheden van de sultan (wetgeving, benoeming van ministers en de rechtelijke macht) is de Majlis Oman nog geen machtsfactor. De door de sultan benoemde ministers leggen geen verantwoording af aan het Parlement, maar aan het staatshoofd.

Het Volkslied van Oman

"O lord , protect for us His Majesty the Sultan

And the people in our land, With honour and peace. May his leadership be glorious.

For him we shall lay down our lives.

O Oman, since the time of the Prophet

We are a loyal people amongst the noblest Arabs.

Rejoice - Qaboos has come.

May Heaven bless him.

Be joyful and commend him to the protection of our prayers."

Qaboos bin Said is geboren in Salalah in Dhofar op 18 november 1940, de enige zoon van Sultan Said bin Taimur, destijds de ruler van het Sultanaat Oman en Muscat. Hij verbleef de eerste 16 jaren van zijn leven in Salalah, waar hij werd onderwezen, tot zijn vader hem naar een priveschool stuurde in Engeland. Toen hij de leeftijd van 20 jaar had, kwam hij op de Sandhurst Royal Military Academy als een kadet officier.

Na de vervulling van de militaire dienst studeerde Qaboos lokale politieke wetenschappen in Engeland en maakte een wereldreis voordat hij terugkeerde naar Oman in 1964. De daaropvolgende 6 jaren bracht hij door in Salalah. Daar studeerde hij Islam en de geschiedenis van zijn land en landgenoten. Tijdens deze periode werd Qaboos bewust van de armoede van zijn bevolking en de lage levensstandaard waaraan zij werden blootgesteld. Hij riep de landgenoten welke Oman waren ontvlucht terug en riep hen op hem te helpen de levenstandaard te verbeteren.

Hij deed de volgende belofte:

"I promise to dedicate myself to the speedy establishment of a modern government in no time. My first aim will be the abolition of all unnecessary restrictions that overburdened you…I will take the necessary legal steps to ensure the recognition of foreign powers and I am looking forward to the immediate support and the long-range cordial cooperation with all nations, especially with our neighbours, with whom we will conduct consultations for the future of our area."

Sultan Qaboos regeert sinds 23 juli 1970 en blies een frisse wind door Oman.

Oman was daarvoor een geisoleerde staat zonder relaties met andere islamitische staten. Er waren 3 scholen en vrijwel geen gezondheidszorg. Iedereen die buiten de stadspoort liep zonder lantaarn werd neergeschoten. Radio's waren verboden, omdat werd gedacht dat deze de spreekbuis waren van de duivel.

Een van de eerste prioriteiten van de Sultan was het analfabetisme aan te pakken. Hij realiseerde zich dat onderwijs, "if only under the shade of a tree", het meest effectieve wapen tegen onwetendheid is. Binnen de eerste vijf maanden van zijn bewind had hij al 16 primary schools opgericht om meer dan 9500 leerlingen te onderwijzen, een toename van 662% van het aantal kinderen dat onderwijs ontving. Daarboven kregen meisjes voor het eerst gratis onderwijs van de regering.

In 1986 werd een universiteit geinstalleerd en ontving toen de eerste studenten. Deze universiteit heeft nu 7 studierichtingen, van Landbouw tot Geneeskunde. Sommige studenten maken lange reizen om naar de universiteit te komen en anderen zijn intern op het terrein.

Sultan Qaboos ibn Said Al Said geeft geschenken aan de eerste afgestudeerden van de Sultan Qaboos Universiteit

Het was belangrijk voor Sultan Qaboos om de barrieres tussen zijn eigen land en andere staten te slechten.

In 1971 vroeg Oman aansluiting bij de League of Arab Nations en de United Nations, hetgeen succesvol was. Snel daarna, in 1972, werden diplomatieke relaties tot stand gebracht tussen Oman en Great Britain, India, Pakistan, United States, Iran, Egypt, Saudi Arabia, France, Jordan, the United Arab Emirates, Kuwait and Bahrain. In 1973, werd Oman lid van de Non-Aligned Group of Nations.

Begin 1987, werd the Royal Hospital, Ghubra geopened. Dit wordt nu beschouwd als een van de meest moderne en gespecialiseerde ziekenhuizen in het Midden Oosten.

In Oktober 2000 werd Oman lid van de World Trade Organisation, en is bovendien een founder lid van de Indian Ocean Rim Association. Buitenlands kapitaal en technologie zijn belangrijke elementen van de economische ontwikkeling van het land. Dankzij His Majesty’s wijze planning en voorzienend vermogen geniet Oman politieke en economische stabiliteit met relatieve lage schuldenlast.

Sultan Qaboos besteedt veel aandacht aan de positie van de vrouw en er zijn veel vrouwelijke ambtenaren. De ambassadeur van Oman in Nederland is een vrouw, Mrs. Khadija Al Lawati (sedert augustus 1999)

Ook in het bedrijfsleven zijn vrouwen duidelijk aanwezig (18%).

Zanzibar en Oman

Zanzibar werd in 1698 onderdeel van de overzeese gebiedsdelen van de sultan van Oman. Hieraan ging nog een periode vooraf die begon in 1503. Na de invasie van Oman door de Perzen raakte het land in verval en verloor het grip op de Oost-Afrikaanse gebieden, die in de praktijk aanspraak maakten op verregaande autonomie.

In 1840 verhuisde Sultan Said de hoofdstad van Oman van Muscate naar Zanzibar. Door het vestigen van een machtsbasis op Zanzibar, probeerde hij zo de invloed op de gebieden aan de Oost-Afrikaanse kust (en daarmee de handelsstromen op de Indische Oceaan) zeker te stellen. Said was nu sultan van Zanzibar en Oman. De Anglo-Franse verklaring van 1862 maakte een eind aan deze personele eenheid. Na de moord op Sultan Thuwaini in Oman, weigerde Sultan Majid van Zanzibar nog langer aan de Omanse schatkist bij te dragen.

Huidige sociale situatie

Oman heeft nu meer dan 1000 scholen die door ruim 500.000 leerlingen worden bezocht. Er is een grote verscheidenheid aan beroepsopleidingen in Oman. Sinds 1986 is er ook een eigen universiteit (Sultan Qaboos University) en bestaan er circa vijftien hogere beroepsopleidingen. Dit aantal neemt nog toe.

In 1970 was de gemiddelde levensverwachting 47 jaar, in 2002 is dat 70 jaar. In 1997 zijn er 47 ziekenhuizen, 116 gezondheidscentra en 5 poliklinieken verdeeld over het hele land. 97% van alle kinderen zijn nu ingeënt tegen de zes belangrijkste kinderziekten. Het sterftecijfer onder zuigelingen (IMR) is teruggebracht van tweehonderd per duizend geboorten in 1970 naar dertien per duizend geboorten in 2002. Wel is nog ongeveer 20% van de kinderen onder de vijf jaar ondervoed.

De maatschappelijke positie van de vrouwen in Oman is de afgelopen 35 jaar sterk verbeterd. De overheid moedigt vrouwen aan een actieve rol in de maatschappij op zich te nemen. Circa een derde van de overheidsambtenaren is vrouw.

Sayyida Salme (1844-1924), daughter of the first Omani Sultan of Zanzibar.

Arabische liefdesgeschiedenis: Arabische prinses vlucht met Duitse koopman

Herinneringen van een Arabische prinses

Emily Ruete

[Amsterdam etc.], 2003

Uitgeverij: Pandora

ISBN: 90-254-1835-X

De prinses schreef haar memoires in het Duits. Dit boek is vertaald en verkrijgbaar als pocketuitgave in het Nederlands.

Aan de universiteit van Leiden is onderzoek gedaan naar haar levensloop en briefwisseling:

Emily Ruete, Ulrich Haarmann (Editor), E. Van Donzel (Editor), Leiden, Netherlands, (1992): An Arabian Princess Between Two Worlds: Memoirs, Letters Home, Sequels to the Memoirs, Syrian Customs and Usages. Presents the reader with a picture of life in Zanzibar between 1850 - 1865, and with an intelligent observer's reactions to life in Germany in the Bismarck period. Emily Ruete's writings describe her attempts to recover her Zanzibar inheritance and her homesickness. ISBN 90-04-09615-9

Princess Salme was de dochter van de Sultan van Oman en Zanzibar, die in Zanzibar (eiland ten oosten van Afrika) z'n paleis had. Zij is geboren uit een Cirkassische slavin, die zelf als kind was gestolen uit Cirkassie (Moldavie) samen met haar broertje, die ze nooit weer zag en

zij is door rovers verkocht aan de sultan van Oman en Zanzibar als speelkameraadje voor z'n dochters.

Zij werd later een bijvrouw van de Sultan en baarde twee dochters, waarvan Salme er één was. De eerste dochter stierf.

De kinderen van de Sultan leerden lezen en schrijven, waardoor Salme geletterd was.

Princess Salme werd verliefd op een Duitse koopman, die op bezoek was in Zanzibar. Zij werd zwanger van hem en vluchtte per schip naar de Engelse ambassade in Yemen en bekeerde zich tot het christendom.

Ze nam toen de naam Emily Ruete aan. Haar man, de Duitse koopman, nam haar mee naar Duitsland, Hambur, waarna ze achter elkaar nog 3 kinderen kreeg in 3 jaar tijd.

Haar eerste baby stierf tijdens de overtocht per schip van Yemen naar Duitsland (Hamburg).

De Duitse koopman stierf al na 3 jaar huwelijk doordat hij werd overreden door de paardentram.

Princess Salme/Emily beschreef het leven aan het hof van de Sultan van Zanzibar in het midden van de 19e eeuw. Deze beschrijving was uniek voor die tijd. Zij werd depressief van heimwee na de dood van haar man, de Duitse koopman met wie ze was gevlucht en had drie kleine kinderen bij z'n dood.

De sultan Said in Zanzibar had 1 vrouw getrouwd, z'n nicht uit Oman, die geen kinderen kon krijgen en had 36 kinderen bij de vele bijvrouwen (de slavinnen) uit Cirkassie en Oost-Afrika, die in het paleis woonden. De bijvrouwen hadden ook allen Afrikaanse slaven die hen bedienden.

Sultan Sa'id bin Sultan

1804-1856

Hij had 36 kinderen bij zijn dood bij 76 slavinnen (suri).

Prinsess Salme (dochter van Russische slavin)

Salme bint Sa’id was the daughter of Sultan Sa’id bin Sultan, Ruler of Oman and Zanzibar (1804-1856) and the creator of an African commercial empire which stretched from Mogadishu to Mozambique.

Upon Said's death in 1856, his realm was divided: his third son, Thuwaini bin Said, became the Sultan of Muscat and Oman; and his sixth son, Sayyid Majid bin Said, became the Sultan of Zanzibar. Said had 36 childeren.

Princess Salme, daughter of Sa‘id ibn Sultan, ruler of Oman and Zanzibar, was born in Zanzibar on August 30, 1844. She was born of a Circassian slave mother who died in a cholera epidemic when Salme was fifteen.

In 1866 she fled to Aden where she was baptized with the Christian name Emily and where she married the German merchant Rudolph Heinrich Ruete. In Hamburg three children were born. Her husband died in 1870, and after that she lived in several cities in Germany. In 1885 and again in 1888 she went to Zanzibar. Between 1889 and 1914 she lived in Jaffa and Beirut, and afterwards again in Germany. She died in Jena in 1924.

Na 3 jaar huwelijk kwam haar man onder de paardentram in 1870. Toen stond zij er alleen voor in Hamburg met 3 jonge kinderen en werd zij depressief van heimwee. Zij wilde terug naar Zanzibar maar was daar niet welkom vanwege haar vlucht en bekering tot het christendom. Zij had een zoon Rudolph, en twee dochters Anthony en Rosalie. Haar eerste kind is overleden op zee van Aden naar Hamburg.

Zij vocht tevergeefs om haar erfenis te krijgen en de bezittingen welke waren achtergebleven. Haar adellijke positie werd in Europe erkend, ook al was zij een dochter van een slavin van de sultan. De sultan had geen kinderen met zijn adellijke vrouw en 36 kinderen met zijn concubines (bij zijn overlijden).

Door haar boeken werd zij wereldberoemd. Zij vergeleek in haar boeken het leven in Zanzibar aan het hof met het leven in Europa. Het leven in Zanzibar was volgens haar gemakkelijker, bijvoorbeeld omdat geen verwarming en winterkleding nodig was.

"As she recorded in her memoirs years later, ‘I made the acquaintance of my future husband. My house was next to his; the flat roof of his house was a little lower than my own. He held his dinner parties in a room opposite to where I could watch them; for he knew that this display of a European festivity must be very interesting to me. Our friendship from which in time sprang love, was soon known in the town ..."

Salme had de naam Emily aangenomen en had zich bekeerd tot het christendom in Yemen. Zij was zwanger geraakt in Zanzibar van de Duitse koopman Heinrich Ruete en zou gestenigd worden volgens de islamitische gebruiken vanwege het eerverlies. Haar eerste vluchtpoging met Heinrich Ruete mislukte en met behulp van de echtgenote van de Engelse consul kon zij het land ontvluchten per schip Highflyer op 24 augustus 1866. Haar slavinnen wilden niet mee en een van haar slavinnen wist te ontsnappen. Salme wachtte in Aden op de komst van Ruete, die zijn lopende zaken afhandelde in Zanzibar. Haar baby werd geboren in december 1866. Zij verbleef daar bij een Spaanse familie, die zij kende uit Zanzibar. Zij kon niet overgehaald worden om de Arabische levensstijl te volgen en zij wilde beslist Europese worden. (Haar moeder was als kind samen met een broertje ontvoerd uit Circassie (Rusland) door Albaneze rovers en op de slavenmarkt verkocht aan de Sultan van Oman en dus is het wel begrijpelijk dat zij naar Europa wilde).

Salma bint Said (Emily Ruete) with her husband and 2 of her children.

"On the morning of 30 May 1867 a young German businessman, Heinrich Ruete, arrived in Aden by sea from Zanzibar. That same morning in Christ Church, Steamer Point, he married Salme bint Sa’id who had been baptised in the name of Emily Sa’id Ruete immediately before the marriage service. In the afternoon the couple set sail for Hamburg with their infant son who had been born in Aden the previous December."

Writing of Heinrich Ruete at this time, the acting British Consul in Zanzibar, Dr Edwin Seward, described him as ‘a person of about eight and twenty summers, the son of a respectable German schoolmaster, [who] began life in the office of a Hamburg merchant, completed his training for the East Coast traffic in Zanzibar... and subsequently became the head ... of the modest yet flourishing house of Ruete & Co. He has been adequately educated, speaks fluently ... French and English, besides his native German, is an intelligent and able man of business, and has borne a character for a very blameless life, at least so far as is known in Zanzibar’.

Since their child was born in December 1866, Saline’s pregnancy would have been noticeable by August of that year; and the normal consequence of such a liaison in a strictly Muslim society would have been stoning to death. Heinrich Ruete made arrangements to smuggle Saline out of the country on board a German vessel, the Mathilde, but at the last moment one of Saline’s slaves revealed her intentions and the attempt was frustrated.

However, on the night of 24 August, through the good offices of Mrs Seward, wife of the Acting British Consul, and Dr John Kirk, the British Agency Surgeon, Saline was taken aboard HMS Highflyer, which happened to be in harbour, and escaped to Aden. Commenting on the incident in a letter to his fiancee, Dr Kirk wrote, ‘[Captain] Pasley has taken off poor Bibi Saline in his ship. She’d have been killed, I think, sooner or later, had she remained... I am told she got into the cutter, taking down all her boxes of dollars safely and springing into the boat, although it was manned by infidels. Her two servants, who knew nothing of the affair, screamed, howled, and roared, as women will do; but a bluejacket covered the mouth of one and lifted her nolens volens, to follow her mistress. The other unluckily got clear away, bellowing up the street ...’

Sayyid Majid wrote a letter of protest to the British Consul, but readily accepted Seward’s assurance that Captain Pasley had not informed him of his intentions. It was only a formal protest sent out of deference to public opinion, for the Sultan was privately relieved that he would not be obliged to act against a favourite sister to avenge the tarnished honour of their family.

Saline spent the next nine months in Aden waiting for Heinrich Ruete to wind up his affairs in Zanzibar and join her. She stayed with a Spanish couple named Mass whom she had known in Zanzibar; Bonaventura Mass had been involved in the slave trade and had had to leave Zanzibar in a hurry. In November of that year the Political Resident in Aden reported: ‘Every effort has been made to induce the Bibi Suleyma [Saline] to quit her present quarters and adopt a more secluded life. But I regret without avail: indeed I have endeavoured to work upon the lady’s feelings through the most respectable Arab families residing in Aden (that of the Aidroos and others) and have offered her a private apartment and establishment, but the Bibi seems determined to adhere to the step she has taken and to renounce her former life entirely and become Europeanised. To use her own words, she cannot, she says, after wearing the dress of Europeans revert to Arab dress, nor will she certainly for the present quit Mr Mass’ house...